Συνέντευξη Νίκου Μπίστη στην εφημερίδα Αλήθεια 22/04/13

nikos-bistis-katathesi-zoisΒρίσκετε αναλογίες στον τρόπο αντίδρασης του πολιτικού προσωπικού σε Ελλάδα και Κύπρο εν όψει κρίσης;

Ναι, βλέπω κάποιες, σε εφαρμογή της θεωρίας της στρουθοκαμήλου. Ο Καραμανλής επί 5 χρόνια ενώ η χώρα βάδιζε προς την χρεοκοπία, φόρτωνε το δημόσιο ενώ έπρεπε να κάνει το αντίθετο. Ο Παπανδρέου πήρε τις εκλογές με σύνθημα «λεφτά υπάρχουν» ενώ έπρεπε να διαχειριστεί μια περίπου χρεοκοπημένη χώρα. Μοιραία άργησε έξι πολύτιμους μήνες. Ο Σαμαράς που τώρα στο πλαίσιο της τρικομματικής κυβέρνησης κινείται στην σωστή κατεύθυνση, ήταν για μεγάλο διάστημα επικεφαλής του αντιμνημονιακού αγώνα. Και η αριστερά στο σύνολο της δεν καταλάβαινε τίποτε από την επερχόμενη κρίση και με εξαίρεση – σήμερα – την ΔΗΜΑΡ εξακολουθεί να μην καταλαβαίνει. Στην Κύπρο, ενώ η μπόρα πλησίαζε και η πολιτική ηγεσία το ήξερε, ο Χριστόφιας αρνήθηκε πεισματικά να πάρει μέτρα και ενώ η χώρα ήταν ήδη σε ύφεση έδινε γενναιόδωρες  αυξήσεις και κρατούσε τη Λαϊκή στον αναπνευστήρα. Και ο ΔΗΣΥ που ως αντιπολίτευση έδειξε υπεύθυνη στάση την εβδομάδα της αιώρησης από το Όχι στο Ναι έδειξε σημεία πανικού και προσαρμογής στην οργή μιας ακαθοδήγητης κοινής γνώμης. Ζήσαμε στην Ελλάδα τις συνέπειες από τους κάθε λογής «αγανακτισμένους». Και ομολογώ ότι μου είναι αδύνατον να παρακολουθήσω την στάση της αντιπολίτευσης στην Κύπρο, όπως και στην Ελλάδα.

Υπάρχει συμπαγής Νότος εναντίον συμπαγούς Βορρά; Αυτό είναι το νέο σκηνικό που διαμορφώνεται;

 Αυτός φοβάμαι ότι είναι ο νέος βολικός διεθνής μύθος που έρχεται να συμπληρώσει τους εθνικούς μας μύθους. Δεν υπάρχει συμπαγής Νότος. Ακόμα και ο Βορράς που φαίνεται πιο συμπαγής, είδατε πώς ράγισε όταν η Γερμανία ήγειρε θέμα για το ανεξέλεγκτο των τραπεζών. Ας μην καλλιεργούν ορισμένοι αυταπάτες για να καλύψουν την δική τους έλλειψη σοβαρής εναλλακτικής πρότασης. Με ποιους θα γίνει το «μέτωπο του Νότου»; Με τον Μπερλουσκόνι η με τον Γκρίλο; Με τον Ραχόι που θεωρεί τον Κοέλιο περίπου κομμουνιστή; Ή νομίζουμε ότι ο Ολάντ θα τεντώσει τις υπαρκτές διαφορές του με την Μέρκελ σε σημείο που να θέσει σε αμφισβήτηση τον Γαλλογερμανικό άξονα, όταν μάλιστα βρίσκεται σε τόσο αδύναμη θέση; Και από μια Ευρώπη όπου όλοι θα είναι εναντίον όλων πιο θα είναι το όφελος για εμάς;

Είσαστε από αυτούς που διαφωνήσατε έντονα με την συζήτηση για επιστροφή στο εθνικό νόμισμα. Και δεν περιοριστήκατε στην οικονομική διάσταση.

Οικονομικά θα είναι μια εξαιρετικά αρνητική εξέλιξη. Εθνικά μπορεί να αποβεί καταστροφική. Επιστροφή της Ελλάδας και της Κύπρου στα εθνικά νομίσματα συνεπάγεται και έξοδο από την ΕΕ. Για την Κύπρο η ένταξη στην ΕΕ ήταν και μια πολιτικού χαρακτήρα αμυντική θωράκιση. Δεν είναι εύκολο να επιτεθεί κάποιος σε μια χώρα μέλος μιας μεγάλης δημοκρατικής κοινότητας. Βέβαια η αριστοτεχνική στρατηγική Κληρίδη – Σημίτη περιλάμβανε και παράλληλη λύση του Κυπριακού με το σχέδιο Ανάν. Κατά την σταθερή –  και νομίζω ενισχυμένη από τις πρόσφατες εξελίξεις – άποψη μου η απόρριψη ήταν λάθος, αλλά δεν μπορούμε να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να μην παίζουμε με την φωτιά και να αγνοούμε την γεωπολιτική πραγματικότητα. Με την Αραβική Άνοιξη να έχει δημιουργήσει απεριόριστη ρευστότητα στην Μέση Ανατολή, με τον εμφύλιο στην Συρία σε εξέλιξη, με τις σχέσεις Ιράν, Ισραήλ και ΗΠΑ λίγο πριν το κόκκινο, ο ρόλος και η σημασία της Τουρκίας αναπόφευκτα αναβαθμίζονται. Βλέπουμε  στην περίπτωση του Ισραήλ και της Τουρκίας πως αναδιατάσσονται οι συμμαχίες κάτω από την πίεση του Ομπάμα. Μέσα σε αυτό τον εκρηκτικό περίγυρο η σταθερά είναι η συμμετοχή της Κύπρου στην ΕΕ. Αποτελεί – επιεικώς – επιπολαιότητα να σκεφτόμαστε να την θέσουμε σε αμφιβολία επειδή η επιστροφή στην λίρα θα διευκολύνει τον τουρισμό. Αν – ο μη γένοιτο – η Κύπρος μείνει σαν την καλαμιά στον κάμπο σε ένα περιβάλλον έντασης και αστάθειας, δεν θα υπάρξουν τουρίστες να ξοδέψουν την φτηνή λίρα. Και αυτό μπορεί να είναι το μικρότερο κακό.

Ποια μπορεί να είναι μια κοινωνικά και πολιτικά πειστική απάντηση στον εθνολαϊκισμό και στον διογκούμενο αντιευρωπαϊσμό;

Δεν υπάρχει μια απάντηση, χρειαζόμαστε ένα σύνολο μέτρων. Το πρώτο είναι μια χαλάρωση της λιτότητας και για αυτό πρέπει να πειστούν οι Γερμανοί ότι είναι και προς το δικό τους συμφέρον. Για αυτό έχουν μεγάλη σημασία οι γερμανικές εκλογές και η πιθανότητα σχηματισμού κυβέρνησης Μεγάλου Συνασπισμού με τους Σοσιαλδημοκράτες που είναι πιο κοντά σε αυτήν την αντίληψη. Η λύση είναι προς περισσότερη Ευρώπη, προς την Ομοσπονδιακή κατεύθυνση και όχι προς την εθνική αναδίπλωση. Για αυτό όμως πρέπει να δώσουν μάχη χωρίς μισόλογα οι πολιτικές δυνάμεις του ευρωπαϊκού και του δημοκρατικού τόξου. Αν μιλάνε διπλή γλώσσα, αν ψαρεύουν και αυτές στα θολά νερά του λαϊκισμού και του εθνικισμού το μόνο αποτέλεσμα θα είναι να τροφοδοτήσουν τον εθνολαικισμό και τον αντιευρωπαϊσμό. Και τελικά θα βγουν ενισχυμένες οι δυνάμεις της ακροδεξιάς και της πολιτικής ασυναρτησίας. Κοιτάξτε την Ιταλία και την Ελλάδα.

Είστε αριστερός αλλά έχετε έρθει συχνά σε σύγκρουση με τις επίσημες γραμμές των αριστερών κομμάτων στα οποία συμμετέχετε. Τι σημαίνει «αριστερό» σήμερα; Τι είναι σήμερα προοδευτικό στην οικονομία , στην εσωτερική διακυβέρνηση, στην εξωτερική πολιτική; Ταυτίζεται με αυτό που παραδοσιακά ονομάζαμε αριστερό;

Θα χρειαστεί να γράψω βιβλίο για να απαντήσω. Δεν υπάρχει μια αριστερά, ποτέ δεν υπήρχε. Υπάρχουν πολλές αριστερές με αβυσσαλέες πλέον διαφορές μεταξύ τους. Το ίδιο συμβαίνει και στην δεξιά. Και η ένταση της κρίσης οδηγεί και στο τέλος μιας αναγκαστικής συστέγασης που είχε επιβληθεί για κομματικούς λόγους. Η αρχή έγινε  στην Νέα Δημοκρατία και στον Συνασπισμό.  Η Αριστερά που εμένα με ενδιαφέρει είναι μια Αριστερά σταθερά ευρωπαϊκή, λαϊκή αλλά όχι λαϊκίστικη , πατριωτική αλλά όχι εθνικιστική. Αυτή η Αριστερά μου αρέσει. Η άλλη μου είναι η αδιάφορη ή αντίπαλος. Όπως αντίπαλος είμαι με την άκρα Δεξιά, την λεγόμενη λαϊκή δεξιά , την θρησκευτική δεξιά. Και προσέξτε το τελευταίο διάστημα πόσο μοιάζουν ανακοινώσεις και πρακτικές της αναχρονιστικής αριστεράς και της αναχρονιστικής δεξιάς. Κοινά σημεία ο λαϊκισμός , ο εθνικισμός και ο αντιευρωπαϊσμός. Η Ελλάδα και η Κύπρος χρειάζονται επειγόντως μεγάλα σύγχρονα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα. Χωρίς αυτά φοβάμαι ότι δεν υπάρχει το σημείο της ισορροπίας και το σημείο εκκίνησης μιας πραγματικής αναγεννητικής προσπάθειας.

(Τη συνέντευξη πήρε ο δημοσιογράφος Λοΐζος Αντωνίου)

Advertisements

About protovouliacypruseu

Η Πρωτοβουλία για την παραμονή της Κύπρου στην Ε.Ε. και το ευρώ δημιουργήθηκε από μια ομάδα πολιτών που συνέταξαν και υπέγραψαν το αρχικό κείμενο-έκκληση προς τις πολιτικές δυνάμεις επιδείξουν υπευθυνότητα και ορθολογισμό στη διαχείριση της κυπριακής κρίσης. Στη δραματική περίοδο που διανύουμε, με την απότομη πτώση του βιοτικού επιπέδου, τη δυσχέρανση της επιχειρηματικής δραστηριότητας και την απελπισία των ανθρώπων που χάνουν την εργασία τους υπάρχει ο κίνδυνος ανάδυσης και επικράτησης επικίνδυνων πολιτικών φαινομένων, όπως η ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής, ο εθνικολαϊκισμός, η γενικευμένη ανομία, η άνοδος της γοητείας που ασκούν αντιδημοκρατικές ιδεολογίες και πρακτικές. Αδυνατούμε να παρακολουθήσουμε παθητικά τη διαμόρφωση της τύχης μας και όλων όσων αγαπάμε. Πιστεύουμε ότι στον δημόσιο πολιτικό διάλογο υπάρχει κοινωνική ανάγκη για έναν λόγο στη δική μας κατεύθυνση. Στο παρόν στάδιο, σκοπεύουμε να έχουμε καθημερινή παρουσία με επίκαιρες παρεμβάσεις στον Τύπο, με την οργάνωση εκδηλώσεων με αξιόλογους προσκεκλημένους ομιλητές, με γόνιμη ανταλλαγή απόψεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Οι άνθρωποι που συμμετέχουν στην Πρωτοβουλία προέρχονται από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους, στη συγκυρία όμως αυτή μοιράζονται μερικές βασικές πεποιθήσεις και αποστροφές: ΝΑΙ στη χάραξη οικονομικής πολιτικής με βάση την επεξεργασία των δεδομένων και τη σύγκριση των εναλλακτικών. Ως κριτήριο, το καλό του συνόλου πρέπει να υπερτερεί από το καλό των διαφορετικών ομάδων πίεσης. ΟΧΙ στη χάραξη οικονομικής πολιτικής υπό το φόβο του πολιτικού κόστους σε σχέση με ειδικές ομάδες ψηφοφόρων ή υπό το κράτος «πατριωτικού» συναισθηματισμού. ΝΑΙ στην προσπάθεια εξεύρεσης μιας αμοιβαία επωφελούς λύσης του Κυπριακού με προοπτική την αποστρατικοποίηση του νησιού, τη γεωπολιτική σταθερότητα και την προσοδοφόρα αξιοποίηση των ενεργειακών του πόρων. ΟΧΙ στην πολλαπλή καθυστέρηση που συνεπάγεται η κυριαρχία του παρωχημένου εθνικιστικού λόγου που στη δική μας πλευρά βλέπει μόνο δίκαια και στην άλλη μόνο συμφέροντα. Αρκετά με τη γενιά των πολιτικών, και γενικότερα των opinion leaders (δημοσιογράφων, ακαδημαϊκών, ιερέων), που έχτισαν την καριέρα και τη λαοφιλία τους πάνω σε ψεύτικες υποσχέσεις και συνθήματα. ΝΑΙ σε μια Κύπρο εντός της Ε.Ε., και του κοινού νομίσματος, για λόγους οικονομικούς, πολιτικούς και πολιτιστικούς. Με πλήρη και κριτική συμμετοχή σε όλες τις διεργασίες, προς την κατεύθυνση της εκδημοκρατικοποίησης του θεσμού και της εμβάθυνσης της ευρωπαϊκής ενοποίησης. ΟΧΙ σε μια Κύπρο απομονωμένη οικονομικά, πολιτικά και πολιτιστικά, όπου θα κυριαρχούν τα συντηρητικότερα κομμάτια των τοπικών ελίτ, βασιζόμενα σ τη γενικευμένη ανέχεια, την ξενοφοβία, τη μισαλλοδοξία και τον αντιδυτικισμό. Στο επόμενο χρονικό διάστημα, η «Πρωτοβουλία για την παραμονή της Κύπρου στην Ε.Ε. και το ευρώ» προτίθεται να απευθύνει ανοιχτό κάλεσμα σε όσους θέλουν να γίνουν ενεργά της μέλη.
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s