Σε τι μας χρησιμεύει (αυτό) το ΡΙΚ;

Imageτου Παναγιώτη Θανασά* 

 Σάββατο 28.9.2013, ώρα 14.10, δελτίο ειδήσεων του ΡΙΚ – λίγες ώρες μετά την εξάρθρωση της εγκληματικής οργάνωσης «Χρυσή Αυγή» και τη σύλληψη των ηγετικών στελεχών της. Πρόκειται για το πρώτο θέμα σε όλα τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, το ΡΙΚ όμως το αξιολογεί και το παρουσιάζει ως έκτο στη σειρά – τα πέντε πρώτα αφορούν άμεσα ή έμμεσα την επίσκεψη του Προέδρου Αναστασιάδη στις ΗΠΑ. Τηλεφωνώ 5 ή 6 φορές στο ΡΙΚ, ζητώντας να μιλήσω με τον αρχισυντάκτη. Η συνομιλία αποδεικνύεται ανέφικτη, ο υπεύθυνος αρνείται να μιλήσει, μου επιτρέπουν όμως να τους στείλω «φαξ με το παράπονό μου». Στο βραδινό δελτίο της ίδιας ημέρας, το θέμα κατέληξε έβδομο!

 

Τα εξοργιστικά σημεία είναι πολλά: η πρωτοφανής επαγγελματική ανεπάρκεια των υπευθύνων· η γλοιώδης απόπειρα κολακείας του Προέδρου· ο θλιβερός επαρχιωτισμός και απομονωτισμός· η επιδεικτική αναισθησία για τις κοσμογονικές εξελίξεις που συμβαίνουν στην αδελφή χώρα· η συνειδητή (;) προσπάθεια υποβάθμισης του θέματος, χάριν προστασίας των «παιδιών» του ΕΛΑΜ· και βέβαια, η περιφρόνηση προς τον φορολογούμενο που επιχειρεί καλόπιστα να επικοινωνήσει μαζί τους. 

 

Όμως εξ όνυχος τον λέοντα – το θέμα πρέπει να τεθεί ευρύτερα: Τι ακριβώς προσφέρει στον τόπο αυτό το ίδρυμα, το οποίο μας κοστίζει αρκετά εκατομμύρια ετησίως; Τι θα μας λείψει αν εκλείψει το ΡΙΚ; Αν δούμε την ιστορία του, το ΡΙΚ διακρίθηκε ανέκαθεν για τρία πράγματα: για την καθεστωτική του αντίληψη· για τη σταθερή προβολή του εθνικισμού και του απορριπτισμού· και για την προθυμία του να λειτουργεί ως κέντρο απροκάλυπτης κυβερνητικής προπαγάνδας. Τα χαρακτηριστικά αυτά μάλιστα εντάθηκαν κατά την παρελθούσα πενταετία.

 

Η κρίση μας αναγκάζει, αλλά και μας δίνει την ευκαιρία, να εξετάσουμε εξ υπαρχής τα πάντα – εν προκειμένω να θέσουμε το ερώτημα αν η Κύπρος χρειάζεται το ΡΙΚ. Πιστεύω ότι αυτό το ΡΙΚ δεν το χρειαζόμαστε. Χρειαζόμαστε όμως οπωσδήποτε ένα άλλο ΡΙΚ. Γιατί: Διότι ο τόπος χρειάζεται δημόσια (όχι κρατική, κυβερνητική ή κομματική) ραδιοτηλεόραση· διότι η ενημέρωση δεν μπορεί να αφεθεί έρμαια στα συμφέροντα των 3-4 ιδιοκτητών των ιδιωτικών μέσων· ούτε η ψυχαγωγία να ταυτιστεί με την αποθέωση της κακογουστιάς, της υστερίας και του κιτς που αυτά διακινούν (με το ΡΙΚ, βεβαίως, να τα ακολουθεί κατά πόδας).

 

Χρειαζόμαστε, λοιπόν, ένα άλλο ΡΙΚ. Ένα ΡΙΚ μικρότερο: με λιγότερους αργόμισθους, με αντικειμενική αξιολόγηση του προσωπικού του (και κυρίως των δημοσιογράφων του). Ένα ΡΙΚ ποιοτικότερο: δεν εννοώ «ελιτίστικο», αλλά με πρόγραμμα που θα απευθύνεται σε όλους, χωρίς όμως να παρασύρεται από την περιρρέουσα βαρβαρότητα. Ο παιδευτικός ρόλος της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης δεν συνίσταται, βέβαια, σε έναν απαρχαιωμένο διδακτισμό και στην από καθέδρας διδασκαλία των «προβεβλημένων» που καλούνται στα τηλεοπτικά πάνελς. Η πολιτική ενημέρωση δεν επιτρέπεται να εξαντλείται στους (ίδιους πάντα) κομματικούς εκπροσώπους, που θυμίζουν όλο και πιο πολύ τις «κομμένες κεφαλές» του Τσίρκα. Τα δημόσια μέσα ενημέρωσης οφείλουν να δώσουν λόγο και βήμα σε όλες τις δημιουργικές φωνές της Κύπρου που σήμερα παραμένουν αποκλεισμένες από τον δημόσιο λόγο και τη δημόσια σφαίρα. Οι δυνάμεις αυτές είναι υπαρκτές, πολλές, ισχυρές (και κοστίζουν λιγότερο). Όσο για την «εθνική αποστολή» των δημόσιων μέσων, αυτή επιβάλλει –ειδικά σήμερα και τους επόμενους μήνες– να συμβάλλουν στην επανένωση του νησιού, αντί να την δυναμιτίζουν.

 

ΥΓ: Είχε ολοκληρωθεί αυτό το κείμενο, όταν διάβασα «Ανοιχτή επιστολή» της βουλευτού του ΑΚΕΛ κ. Ειρήνης Χαραλαμπίδου με παρόμοιο περιεχόμενο. Συμμερίζομαι και συνυπογράφω μέχρι κεραίας όσα γράφει η κ. Χαραλαμπίδου – προσθέτοντας μόνο ότι η επιστολή της αποτελεί συγχρόνως πλήρη ομολογία της καθολικής, ολοκληρωτικής αποτυχίας της κυβέρνησης Χριστόφια.

(Το κείμενο δημοσιεύτηκε αρχικά στην εφημερίδα Πολίτης, στις 29/09/13. Αναδημοσιεύεται εδώ με άδεια του συγγραφέα).

* Ο Παναγιώτης Θανασάς, πολίτης τόσο της Ελληνικής όσο και της Κυπριακής Δημοκρατίας, διδάσκει Φιλοσοφία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κύπρου.

Advertisements

About protovouliacypruseu

Η Πρωτοβουλία για την παραμονή της Κύπρου στην Ε.Ε. και το ευρώ δημιουργήθηκε από μια ομάδα πολιτών που συνέταξαν και υπέγραψαν το αρχικό κείμενο-έκκληση προς τις πολιτικές δυνάμεις επιδείξουν υπευθυνότητα και ορθολογισμό στη διαχείριση της κυπριακής κρίσης. Στη δραματική περίοδο που διανύουμε, με την απότομη πτώση του βιοτικού επιπέδου, τη δυσχέρανση της επιχειρηματικής δραστηριότητας και την απελπισία των ανθρώπων που χάνουν την εργασία τους υπάρχει ο κίνδυνος ανάδυσης και επικράτησης επικίνδυνων πολιτικών φαινομένων, όπως η ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής, ο εθνικολαϊκισμός, η γενικευμένη ανομία, η άνοδος της γοητείας που ασκούν αντιδημοκρατικές ιδεολογίες και πρακτικές. Αδυνατούμε να παρακολουθήσουμε παθητικά τη διαμόρφωση της τύχης μας και όλων όσων αγαπάμε. Πιστεύουμε ότι στον δημόσιο πολιτικό διάλογο υπάρχει κοινωνική ανάγκη για έναν λόγο στη δική μας κατεύθυνση. Στο παρόν στάδιο, σκοπεύουμε να έχουμε καθημερινή παρουσία με επίκαιρες παρεμβάσεις στον Τύπο, με την οργάνωση εκδηλώσεων με αξιόλογους προσκεκλημένους ομιλητές, με γόνιμη ανταλλαγή απόψεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Οι άνθρωποι που συμμετέχουν στην Πρωτοβουλία προέρχονται από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους, στη συγκυρία όμως αυτή μοιράζονται μερικές βασικές πεποιθήσεις και αποστροφές: ΝΑΙ στη χάραξη οικονομικής πολιτικής με βάση την επεξεργασία των δεδομένων και τη σύγκριση των εναλλακτικών. Ως κριτήριο, το καλό του συνόλου πρέπει να υπερτερεί από το καλό των διαφορετικών ομάδων πίεσης. ΟΧΙ στη χάραξη οικονομικής πολιτικής υπό το φόβο του πολιτικού κόστους σε σχέση με ειδικές ομάδες ψηφοφόρων ή υπό το κράτος «πατριωτικού» συναισθηματισμού. ΝΑΙ στην προσπάθεια εξεύρεσης μιας αμοιβαία επωφελούς λύσης του Κυπριακού με προοπτική την αποστρατικοποίηση του νησιού, τη γεωπολιτική σταθερότητα και την προσοδοφόρα αξιοποίηση των ενεργειακών του πόρων. ΟΧΙ στην πολλαπλή καθυστέρηση που συνεπάγεται η κυριαρχία του παρωχημένου εθνικιστικού λόγου που στη δική μας πλευρά βλέπει μόνο δίκαια και στην άλλη μόνο συμφέροντα. Αρκετά με τη γενιά των πολιτικών, και γενικότερα των opinion leaders (δημοσιογράφων, ακαδημαϊκών, ιερέων), που έχτισαν την καριέρα και τη λαοφιλία τους πάνω σε ψεύτικες υποσχέσεις και συνθήματα. ΝΑΙ σε μια Κύπρο εντός της Ε.Ε., και του κοινού νομίσματος, για λόγους οικονομικούς, πολιτικούς και πολιτιστικούς. Με πλήρη και κριτική συμμετοχή σε όλες τις διεργασίες, προς την κατεύθυνση της εκδημοκρατικοποίησης του θεσμού και της εμβάθυνσης της ευρωπαϊκής ενοποίησης. ΟΧΙ σε μια Κύπρο απομονωμένη οικονομικά, πολιτικά και πολιτιστικά, όπου θα κυριαρχούν τα συντηρητικότερα κομμάτια των τοπικών ελίτ, βασιζόμενα σ τη γενικευμένη ανέχεια, την ξενοφοβία, τη μισαλλοδοξία και τον αντιδυτικισμό. Στο επόμενο χρονικό διάστημα, η «Πρωτοβουλία για την παραμονή της Κύπρου στην Ε.Ε. και το ευρώ» προτίθεται να απευθύνει ανοιχτό κάλεσμα σε όσους θέλουν να γίνουν ενεργά της μέλη.
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

2 Responses to Σε τι μας χρησιμεύει (αυτό) το ΡΙΚ;

  1. Ο/Η cypruscommunitymediacentre λέει:

    Γίνονται κάποιες προσπάθειες για αλλαγή της κουλτούρας – Το Τμήμα Επικοινωνίας και Σπουδών Διαδικτύου του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου Κύπρου (ΤΕΠΑΚ), το ΡΙΚ και το Κέντρο Κοινοτικών Μέσων Επικοινωνίας Κύπρου (CCMC) έχουν δημιουργήσει τη διαδικτυακή πλατφόρμα – http://www.wereportcyprus.org – όπου τα μέλη του κοινού θα έχουν τη δυνατότητα συμμετοχής στην παραγωγή και στο σχολιασμό των ειδήσεων. Κατ’ αυτόν τον τρόπο αναμένουμε ότι να συνδεθεί ο επαγγελματικός χώρος των ΜΜΕ με την αναδυόμενη σφαίρα της δημοσιογραφίας των πολιτών και να δημιουργηθούν νέοι τρόποι επαφής των δημοσιογράφων με το κοινό.

  2. Ο/Η Λεωνίδας λέει:

    «αδελφή χώρα»;;;;;

    Δεν θα σχολιάσω τες απόψεις σου για τη Χρυσή Αυγή και το ΕΛΑΜ, δεν με ενδιαφέρουν και εκτός τούτου θα μου πάρει καμιά ώρα και βαριέμαι.
    Αυτό που με ενόχλησε είναι που αποκάλεσες την κυρίως Ελλάδα, «αδελφή χώρα». Με αυτό το χαρακτηρισμό συνήθως αναφερόμαστε στη Σερβία. Η κυρίως Ελλάδα είναι η Μητέρα Πατρίδα μας ρε πεφωτισμένε διδάσκαλε του Αριστοτελείου! Αν ενωνόταν η Κύπρος μετά του υπολοίπου ελληνισμού θα ήμασταν «αδελφές χώρες». Η Μακεδονία, η Ήπειρος, η Θράκη και η Κρήτη πριν να ενωθούν με το Ελληνικό Βασίλειο το 1913, τι ήταν για το επίσημο ελλαδικό κράτος, αδελφά εδάφη;; Υπενθυμίζουμε πως η Κρήτη από το 1898 μέχρι το 1913 είχε αυτόνομο-ανεξάρτητο κράτος με δική της σημαία και ΔΥΟ ξεχωριστούς εθνικούς ύμνους. Αυτό όμως δεν ήταν επιλογή του κρητικού ελληνισμού. Οι Κρητικοί όπως και οι Κύπριοι αγωνίστηκαν για την Ένωση και μόνον την Ένωση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s