ΗΠΑ, Κυπριακό και Αριστερά: αλήθειες και μύθοι

Imageτου Μάριου Θρασυβούλου

Μια από τις βασικές και στέρεες στο χρόνο παθογένειες της Αριστεράς, ελληνικής και ελληνοκυπριακής, είναι η συνωμοσιολογική αντίληψη των πραγμάτων: κάποια σκοτεινά κέντρα οργανώθηκαν για να μας καταστρέψουν προς όφελος της Τουρκίας. Έτσι, χρεώνεται στις ΗΠΑ, κυρίως, ένας υπερτιμημένος ρόλος, ως υπεύθυνες ουσιαστικά για όλα τα δεινά της Κύπρου τον τελευταίο μισό αιώνα. Μια Αριστερά σε Ελλάδα και Κύπρο, ιδεολογικά και πολιτικά προσανατολισμένη υπέρ της Σοβ. Ένωσης σε συνθήκες Ψυχρού Πολέμου, και άρα εχθρική προς τις ΗΠΑ, ηττημένη στον ελληνικό εμφύλιο αλλά και με βούληση στη συνέχεια να τα βρει με την ντόπια δεξιά και να αποδείξει ότι δεν υπολείπεται «πατριωτισμού», ένα ΑΚΕΛ με εθνικιστικό προσανατολισμό από τα τέλη της δεκαετίας του ’40 και με διάθεση να αφήσει τα ηνία της ιστορίας στο εδώ δεξιό κατεστημένο. Η επίκληση της ενοχής των ΗΠΑ και του ιμπεριαλισμού για τα πάντα είναι το άλλοθι στην αδυναμία της Αριστεράς να παίξει το ρόλο του πρώτου βιολιού και να καθοδηγήσει τα πράγματα. Είναι το άλλοθι ώστε να διατηρεί το αντιιμπεριαλιστικό προφίλ και συγχρόνως να ικανοποιεί τα «πατριωτικά» της καθήκοντα. Είναι το πονηρό μονοπάτι όπου οδηγεί στους λογής λογής συμβιβασμούς με την ντόπια ελίτ και στην εκ του ασφαλούς «αντίσταση στη ξένη- δυτική συνωμοσία».
Προφανώς οι ΗΠΑ είχαν και έχουν κύρια έγνοια τη διασφάλιση των συμφερόντων τους στην περιοχή μας και την προάσπιση των συμμαχιών τους .Το έδειξαν αυτό μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο. Η εμπλοκή τους στην περιοχή Ελλάδας, Τουρκίας, Κύπρου με το Δόγμα Τρούμαν, με το Σχέδιο Μάρσαλ, με την CIA και τον πακτωλό δολαρίων που έριξαν στις τρεις αυτές χώρες ώστε να συγκροτηθούν οι εθνικές Μυστικές Υπηρεσίες (ΚΥΠ), γίνεται μέσα στα πλαίσια του Ψυχρού Πολέμου και της προσπάθειας να εξουδετερωθεί ο κομμουνιστικός κίνδυνος. Είναι ενέργειες με καθαρά ιδεολογικό περιεχόμενο σε συνθήκες μεγάλου ανταγωνισμού με τη Σοβ.Ένωση.

Οι ΗΠΑ επεδίωκαν πάντα σταθερότητα στην περιοχή και δούλευαν πολύ στο να συμβιβάσουν τις ελληνοτουρκικές διαφορές και να τιθασεύσουν τα εθνικιστικά πάθη στην Κύπρο. Φοβόντουσαν τα κενά στη διακυβέρνηση σε αυτές τις τρεις χώρες, την αστάθεια και την αβεβαιότητα. Η μόνιμη επωδός, για παράδειγμα, ότι οργάνωσαν το πραξικόπημα τον Απρίλη του ’67 και στήριξαν τη χούντα με σκοπό να διχοτομήσουν την Κύπρο, δεν είναι παρά μια φαιδρότητα. Στην πραγματικότητα, οι Αμερικανοί εκείνη την περίοδο ανησυχούσαν μεν για το κύρος που απολάμβανε σε αυξητικό βαθμό ο «αριστερός» Ανδρέας Παπανδρέου μέσα στην Ένωση Κέντρου και για την προοπτική να συνεργαστεί με την ΕΔΑ, αλλά ήθελαν πάντα μια ισχυρή κοινοβουλευτική κυβέρνηση με φιλοαμερικανικό προσανατολισμό. Και προσπάθησαν πολύ για αυτό εκείνα τα χρόνια μεταξύ 1965-1967. Μπροστά στην αδυναμία για κομματική συνεργασία της Δεξιάς, θα μπορούσαν να ανεχτούν ως έσχατο σενάριο ένα πραξικόπημα των στρατηγών και του παλατιού. Ποτέ δεν φαντάστηκαν όμως ότι θα τους προλάβαιναν οι συνταγματάρχες! Η ανοχή μετέπειτα στο καθεστώς του Παπαδόπουλου ήταν βασισμένη στις προτεραιότητες που έθεταν οι ΗΠΑ και σε καμιά περίπτωση δεν είναι ένδειξη συνωμοτικής εμπλοκής τους στο πραξικόπημα.

Ο ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ στην περιοχή έχει να κάνει με την ανάγκη υπεράσπισης των συμφερόντων τους, αλλά δεν έχει να κάνει με τη μια ή την άλλη μορφή λύσης του Κυπριακού! Η στάση των ΗΠΑ στις διάφορες φάσεις ήταν διαφορετική κάθε φορά και λάμβανε υπόψη τις πραγματικότητες στο νησί. Αρχικά στήριξαν την Ανεξαρτησία και τον δικοινοτικό χαρακτήρα του κράτους, ως το 1963. Μάλιστα, όταν ο Μακάριος πήγε στις ΗΠΑ και συναντήθηκε με τον Κένεντυ, ενθαρρυμένος από την προσήνεια του αμερικανού προέδρου και θέλοντας να τον κολακεύσει, του είπε περίπου: «αν ήξερα ότι θα ήσασταν εσείς ο επόμενος πρόεδρος δεν θα υπέγραφα τη Ζυρίχη..», εννοώντας φυσικά ότι δεν θα δεχόταν τους Τουρκοκυπρίους ως ισότιμη κοινότητα. Ο Κένεντυ τον επανέφερε στην πραγματικότητα και του υπενθύμισε ότι θα πρέπει να τηρήσει τις Συμφωνίες. Μετά τα γεγονότα του Δεκέμβρη του ’63 και την ουσιαστική διχοτόμηση όπου οι Τουρκοκύπριοι κλείστηκαν στους θύλακες, το κράτος ήταν αποκλειστικά στους Ελληνοκυπρίους και ο κίνδυνος επέμβασης της Τουρκίας εμφανής, οι ΗΠΑ ευνοούσαν τη λύση της ένωσης με την Ελλάδα και με ανταλλάγματα στην Τουρκία. Μετά την Κοφίνου και την απόσυρση της Μεραρχίας, όπου η ένωση ήταν αδύνατη πλέον, ευνοούσαν τη λύση που θα έβγαινε μέσω των διακοινοτικών συνομιλιών. Ήταν η περίοδος 1968- 1973. Μετά τα γεγονότα του καλοκαιριού του 1974 και ως σήμερα, ευνοούν τη λύση ομοσπονδίας. 

Το Κυπριακό είναι πρώτα και κύρια πρόβλημα των ντόπιων εθνικισμών. Ένα πρόβλημα που συνπαρέσυρε και τις δυο Μητέρες Πατρίδες. Οι ΗΠΑ ως η παγκόσμια ηγεμονική δύναμη μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ήθελαν την Κύπρο στη δική τους τροχιά και επιρροή. Ήθελαν, οι όποιες μορφές λύσης του προβλήματος να έφερναν τη σταθερότητα και την ασφάλεια της δικής τους ηγεμονίας, μέσω της ειρηνικής συνύπαρξης της Ελλάδας και της Τουρκίας. Σε αυτή τη βάση υποστηρίζουν σήμερα το συμβιβασμό και τη λύση. Και εδώ θα φανεί η διαύγεια της Αριστεράς. Αν θα εκμεταλλευτεί δηλαδή τη βούληση των Μεγάλων για λύση για να κάνει τους δικούς της σχεδιασμούς σε μια Κύπρο αλλαγμένη.

Μάριος Θρασυβούλου

Advertisements

About protovouliacypruseu

Η Πρωτοβουλία για την παραμονή της Κύπρου στην Ε.Ε. και το ευρώ δημιουργήθηκε από μια ομάδα πολιτών που συνέταξαν και υπέγραψαν το αρχικό κείμενο-έκκληση προς τις πολιτικές δυνάμεις επιδείξουν υπευθυνότητα και ορθολογισμό στη διαχείριση της κυπριακής κρίσης. Στη δραματική περίοδο που διανύουμε, με την απότομη πτώση του βιοτικού επιπέδου, τη δυσχέρανση της επιχειρηματικής δραστηριότητας και την απελπισία των ανθρώπων που χάνουν την εργασία τους υπάρχει ο κίνδυνος ανάδυσης και επικράτησης επικίνδυνων πολιτικών φαινομένων, όπως η ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής, ο εθνικολαϊκισμός, η γενικευμένη ανομία, η άνοδος της γοητείας που ασκούν αντιδημοκρατικές ιδεολογίες και πρακτικές. Αδυνατούμε να παρακολουθήσουμε παθητικά τη διαμόρφωση της τύχης μας και όλων όσων αγαπάμε. Πιστεύουμε ότι στον δημόσιο πολιτικό διάλογο υπάρχει κοινωνική ανάγκη για έναν λόγο στη δική μας κατεύθυνση. Στο παρόν στάδιο, σκοπεύουμε να έχουμε καθημερινή παρουσία με επίκαιρες παρεμβάσεις στον Τύπο, με την οργάνωση εκδηλώσεων με αξιόλογους προσκεκλημένους ομιλητές, με γόνιμη ανταλλαγή απόψεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Οι άνθρωποι που συμμετέχουν στην Πρωτοβουλία προέρχονται από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους, στη συγκυρία όμως αυτή μοιράζονται μερικές βασικές πεποιθήσεις και αποστροφές: ΝΑΙ στη χάραξη οικονομικής πολιτικής με βάση την επεξεργασία των δεδομένων και τη σύγκριση των εναλλακτικών. Ως κριτήριο, το καλό του συνόλου πρέπει να υπερτερεί από το καλό των διαφορετικών ομάδων πίεσης. ΟΧΙ στη χάραξη οικονομικής πολιτικής υπό το φόβο του πολιτικού κόστους σε σχέση με ειδικές ομάδες ψηφοφόρων ή υπό το κράτος «πατριωτικού» συναισθηματισμού. ΝΑΙ στην προσπάθεια εξεύρεσης μιας αμοιβαία επωφελούς λύσης του Κυπριακού με προοπτική την αποστρατικοποίηση του νησιού, τη γεωπολιτική σταθερότητα και την προσοδοφόρα αξιοποίηση των ενεργειακών του πόρων. ΟΧΙ στην πολλαπλή καθυστέρηση που συνεπάγεται η κυριαρχία του παρωχημένου εθνικιστικού λόγου που στη δική μας πλευρά βλέπει μόνο δίκαια και στην άλλη μόνο συμφέροντα. Αρκετά με τη γενιά των πολιτικών, και γενικότερα των opinion leaders (δημοσιογράφων, ακαδημαϊκών, ιερέων), που έχτισαν την καριέρα και τη λαοφιλία τους πάνω σε ψεύτικες υποσχέσεις και συνθήματα. ΝΑΙ σε μια Κύπρο εντός της Ε.Ε., και του κοινού νομίσματος, για λόγους οικονομικούς, πολιτικούς και πολιτιστικούς. Με πλήρη και κριτική συμμετοχή σε όλες τις διεργασίες, προς την κατεύθυνση της εκδημοκρατικοποίησης του θεσμού και της εμβάθυνσης της ευρωπαϊκής ενοποίησης. ΟΧΙ σε μια Κύπρο απομονωμένη οικονομικά, πολιτικά και πολιτιστικά, όπου θα κυριαρχούν τα συντηρητικότερα κομμάτια των τοπικών ελίτ, βασιζόμενα σ τη γενικευμένη ανέχεια, την ξενοφοβία, τη μισαλλοδοξία και τον αντιδυτικισμό. Στο επόμενο χρονικό διάστημα, η «Πρωτοβουλία για την παραμονή της Κύπρου στην Ε.Ε. και το ευρώ» προτίθεται να απευθύνει ανοιχτό κάλεσμα σε όσους θέλουν να γίνουν ενεργά της μέλη.
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

4 Responses to ΗΠΑ, Κυπριακό και Αριστερά: αλήθειες και μύθοι

  1. Ο/Η the Idiot Mouflon λέει:

    Μια διαφοροποίηση στα όσα λέει ο κ. Θρασυβούλου.

    Η Αμερική δεν είναι «ένα πράγμα». Υπάρχουν … ανέκαθεν υπήρχαν και εκεί συνιστώσες. Κάποτε «τραβάν μαζί», κάποτε χώρια, κάποτε επικρατεί η μιά ή η άλλη, κάποτε αναγκάζονται στη συναίνεση.

    Επομένως, το «… Η ανοχή μετέπειτα στο καθεστώς του Παπαδόπουλου ήταν βασισμένη στις προτεραιότητες που έθεταν οι ΗΠΑ και σε καμιά περίπτωση δεν είναι ένδειξη συνωμοτικής εμπλοκής τους στο πραξικόπημα …» δεν μπορώ να το δεχτώ ως έχει.

    Άμα διευκρινιστεί ο ρόλος ατόμων όπως ο Γκαστ Αβρακωτος, άμα ξεκαθαρίσει η έννοια της φράσης ορισμένων αμερικανών (κυρίως των μυστικών υπηρεσιών) όταν έλεγαν «Τζορτζ ις άουρ μπόυ», άμα γίνουν δίκες για τα όποια «στέη μπιχάιντ γκρουπς» στη Ελλάδα όπως έγιναν και αλλού… τότε το ξανασυζητάμε.

  2. Ο/Η Andreas Yiangou λέει:

    Δίκες έγιναν στην Ελλάδα και καταδικάστηκαν οι πραξικοπηματίες αλλά ευθύνες ΗΠΑ και CIΑ δεν βγήκαν στην επιφάνια, έμειναν μόνο μέσα στα μυαλά διαφόρων συνομωσιολόγων.

  3. Ο/Η the Idiot Mouflon λέει:

    Ξαναδιαβάστε τι έγραψα. Δεν είπα για το πραξικόπημα συγκεκριμένα αλλά για τα «stay behind groups».
    http://en.wikipedia.org/wiki/Operation_Gladio

  4. Παράθεμα: Ιμπεριαλισμός και Κυπριακό: Σχόλιο στο άρθρο του Γ. Χαραλάμπους | agkarra.com

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s